|
|
चित्रपट अभिनेत्री शबाना आझमी यांनी आपण मुसलमान असल्याने आपल्याला हिंदु वस्तीत जागा दिली नसल्याचा आरोप केला. ज्यांना शबानासारख्या उपद्रवकारी व्यक्तीशी
संबंध ठेवावा लागतो, अशा माणसांनी धैर्य एकवटून तिला हिंदु आणि मुसलमान समाजातला फरक, कारणेपरत्वे समजावून सांगायला पाहिजे.
जसजशी मुसलमानांची लोकसंख्या वाढते, तसतसे ते हिंस्र प्रवृत्तीचे होऊ लागतात. शतप्रतिशत मुसलमान जेथे आहेत, तेथे शांतता कधीच नसते. भारतात मुसलमान तेरा ते वीस प्रतिशत असले, तरी ते आपण शतप्रतिशत आहोत, अशा उन्मत्तपणाने वागत आहेत; कारण भारतातील राज्यकर्ते मुसलमानांच्या बाजूने आहेत.
…म्हणून शबानाला हिंदु आणि मुसलमान यांच्यातील फरक कारणेपरत्वे समजावून सांगावा !
आपण मुसलमान असल्यामुळे हिंदु समाज आपल्याशी दूरत्वाने वागतो आणि हिंदु वस्तीत रहावयास जागा मागितली तर देत नाही, अशी तक्रार चित्रपट अभिनेत्री शबाना आझमी यांनी दूरचित्रवाणीवर काही दिवसांपूर्वी केली होती. ती पूर्ण सत्याने भरलेली नव्हती. परिस्थितीत सुधारणा होण्याच्या दृष्टीने ती केलेली नव्हती. तसे बोलत राहिल्यामुळे दोन समाजांत दरी वाढली, तरी या नटीला त्याची चिंता नव्हती. काही कलावंत पैसा मिळतो; म्हणून रंगभूमीवर किंवा पडद्यावर वाटेल ते बरळायला आणि अंगविक्षेप करायला सिद्ध असतात, तसे समाजातही पैसे खाऊन घाणेरडे उद्योग करणारी माणसे असतातच. देवल यांंनी `शारदा’ नाटकात विचारला आहे, तसा `जठरानल शमवाया नीचा, कां न भक्षिसी गोमय ताजे’ असा प्रश्न विचारावा, अशी त्यांची योग्यता असते; पण काही वेळेला नुसते प्रश्न विचारून भागत नाही. सडेतोड उत्तरेही द्यावी लागतात. ज्यांना शबानासारख्या उपद्रवकारी व्यक्तीशी संबंध ठेवावा लागतो, अशा माणसांनी धैर्य एकवटून तिला हिंदु आणि मुसलमान समाजातला फरक कारणपरत्वे समजावून सांगायला पाहिजे. कुराणाने जे नीतीनियम आणि आचारसंहिता सिद्ध केलेली आहे, त्यानुसार जे इस्लाम धर्माचे अनुयायी नाहीत, त्यांना स्वर्गात प्रवेश मिळणार नसून नित्याचे नरकात सडत रहाणे, हेच त्यांच्या कपाळी लिहिलेले असते. स्वर्गात रहाण्याचे सुख हवे असेल, तर मुसलमान असल्याचा प्रेषिताचा दाखला सादर करावा लागतो. शबाना आझमीचे जे प्रेक्षक चाहते आहेत, त्यांतील हिंदु प्रेक्षकांना, कुराण सांगते त्याप्रमाणे स्वर्गात प्रवेश मिळणार नाही. त्यांना नरकातच पिचत रहावे लागणार आहे. शबाना आझमी मुसलमान असल्यामुळे स्वर्गात जाईल, तेव्हा ती आपल्या हिंदु चाहत्यांना बरोबर घेऊन जाणार नाही. इस्लाम धर्मातील नीतीनियम बदलून हिंदूंनाही प्रवेश द्यावा आणि त्यांना आपल्या शेजारीपाजारी स्वर्गात राहू द्यावे; म्हणून शबाना रदबदली करणार आहे, अशी शक्यता नाही. जी बाई जिवंतपणी हिंदूंविषयी प्रेमाचा आणि कृतज्ञतेचा एक शब्द बोलायला उत्सुक नाही, ती बाई मेल्यावर हिंदूंची काळजी करील, अशी आशा करता येत नाही. तात्पर्य हे की, आपण मुसलमान असल्यामुळे हिंदु वस्तीत रहाण्यास आपणास जागा मिळत नाही, हा अन्याय होत असल्याची जर शबानाची तक्रार असेल, तर हिंदूंना ते `इस्लामचे बंदे’ नाहीत; म्हणून स्वर्गात प्रवेश नाकारून नरकात डांबणार्या प्रेषिताविषयी नापसंतीचा एक शब्दही ती का उच्चारत नाही, असे तिला अडवून विचारण्याचा हिंदूंना अधिकार आहे.
मुसलमान एकूण लोकसंख्येच्या दोन प्रतिशत वा कमी असतात, तेव्हा ते सरळमार्गी असतात !
शबाना आझमी मुस्लीम समाजात अपवाद नसून नियम आहे. डॉ. पीटर हॅमंड यांच्या ग्रंथातील काही भागांविषयी गेल्या रविवारच्या अंकात वाचल्यानंतर या लेखात विस्ताराने ते मुसलमानांविषयी काय म्हणतात, ते पाहू.
`मुसलमान जेव्हा एकंदर लोकसंख्येच्या दोन प्रतिशत किंवा कमी असतात तेव्हा ते शांततेने कालक्रमण करत असतात आणि त्यांचा दुसर्यांना धोका वाटावा, असा उपद्रव होत नसतो. अशा प्रकारे सभ्यपणाची वर्तणूक मुसलमान पुढील राष्ट्रांत करतात. कंसातील आकडे त्यांचे तेथील लोकसंख्येचे प्रमाण दर्शवतात. `अमेरिका (०.६ ), ऑस्ट्रेलिया (१.५ ), कॅनडा (१.९ ), चीन (१.८ ), इटली (१.५ ), नॉर्वे (१.८ ).’ अर्थातच हॅमंड यांच्या प्रस्तुत पहाणीत आता बदल करण्याची आवश्यकता आहे. सात वर्षांपूर्वी न्यूयॉर्कच्या जागतिक व्यापार केंद्रावर प्रवासी विमाने आदळवून सूडनाट्याचा जो नवा कोरा बीभत्स प्रकार इस्लामच्या पाईकांनी केला, तो जरी अमेरिकेच्या बाहेरच्या मुसलमानांनी केला असला, तरी त्यामुळे अमेरिकेत आणि सगळया युरोपात आपल्याकडील मुसलमानांकडे संशयाने आणि अतीसावधपणे बघितले जात
आहे. चीनमध्ये तर मुसलमानांच्या मनात तेथील लोकांविषयी आणि संस्कृतीविषयी प्रेम उत्पन्न व्हावे; म्हणून विशेष अभ्यासक्रम लागू केला गेला आहे.
मुसलमान एकूण लोकसंख्येच्या दोन प्रतिशतहून अधिक होतात तेव्हा स्वतंत्र अस्तित्व जपू लागतात !
मुसलमानांचे लोकसंख्येतील प्रमाण जेव्हा दोन प्रतिशतहून अधिक होते आणि ते पाच प्रतिशतपर्यंत जाऊन थांबते, तेव्हा त्यांच्या मनात दुसर्यांना बाटवण्याचे विचार येऊन तशी कृती व्हायला सुरुवात होते. दुसर्या अल्पसंख्यांकांकडे ते मोर्चा वळवतात. विशेषत: कारागृहातील गुंडांकडे ते लक्ष देतात. गुंडांना इस्लामच्या आक्रमकतेचे आणि असहिष्णुतेचे आकर्षण पडावे, असे मुसलमानांना वाटते. अशी परिस्थिती पुढील देशांत आहे. `डेन्मार्क (२ ), जर्मन (३.७ ), इंग्लंड (२.७ ), स्पेन (४ ) व थायलंड (४.६ ).
मुसलमान लोकसंख्येत पाच प्रतिशतहून अधिक होतात, तेव्हा ते देशाच्या एकंदर व्यवहारांवर यथाशक्ती प्रभाव पाडायला सुरुवात करतात. दुकानातून किवा उपाहारगृहातून जे अन्नपदार्थ विक्रीसाठी ठेवलेले असतात, ते हलाल पद्धतीने सिद्ध केलेले असले पाहिजेत, अशी त्यांची पहिली मागणी असते. ही मागणी मान्य झाल्यावर हलाल पद्धतीने कोंबड्याबकर्यांच्या माना मुरगळण्यासाठी मुसलमानांनाच नोकरीवर ठेवले जाते. त्यामुळे त्यांच्या रोजगाराचे प्रमाण वाढते. `सुपरमार्केटां’वर हलालसाठी दबाव वाढवला जातो. तोडफोडीच्या धमक्या दिल्या जातात. असे प्रकार साधारणपणे पुढील देशांत होतात. `फ्रान्स (८ ), फिलिपिन्स (५ ), स्वीडन (५ ), स्वित्झर्लंड (४.३ ), नेदरलँड (५.५. ), त्रिनिदाद आणि टोबॅगो (५.८ ).
आणखी एक नवी गोष्ट होते. मुसलमान आपली वेगळी वस्ती करून रहायला सुरुवात करतात. आपल्या वस्तीचे वेगळे निर्बंध असावेत, असे ते ठरवतात. हे निर्बंध शरियतचे असतात. सगळया जगाचे व्यवहार शरियतच्या नीतीनियमानुसार चालले पाहिजेत, अशी मुसलमानांची आकांक्षा असते. त्यानुसार मुसलमान पाच प्रतिशत इतके झाले की, आपण इतरांपेक्षा वेगळे आहोत, हे दाखवण्याची खुमखुमी त्यांना येते.
मुसलमान दहा प्रतिशत होतात तेव्हा आक्रमक होतात !
मुसलमान लोकसंख्येच्या दहा प्रतिशत होतात, तेव्हा आपली परिस्थिती हलाखीची आहे आणि कुणीतरी आपल्यावर अन्याय करत असल्यामुळे आपण वंचित आहोत, हे जगाला सांगण्याची सुरसुरी त्यांना येते आणि आपण तोडफोड करून मालमत्तेची हानी केली, तरच लोकांचे लक्ष आपल्याकडे लागणार आहे, असा समज ते करून घेतात. इस्लामचा अवमान कशाही मुळे होतो, अशी समजूत ते करून घेतात आणि त्यावर त्यांची निषेधाची कृती साकार व्हायला वेळ लागत नाही. प्रेषित महंमदाचे चित्र वा व्यंगचित्र कोणी काढले, तर तेवढे कारणही मोठी दंगल करण्यास पुरेसे आहे आणि दंगल करून निषेध करून निषेध व्यक्त करण्याचा आपणास हक्क आहे, असे मुसलमानांना प्रामाणिकपणे वाटते.
दहा प्रतिशत आणि त्याच्या आसपास, मुसलमान पुढील देशांत आढळतात. `गयाना (१० ), भारत (१३.४ ), इस्रायल (१६ ), केनिया (१० ), रशिया (१५ ).
२० प्रतिशतहून अधिक मुसलमान माणसांना मारण्याचा खेळ खेळू लागतात !
मुसलमान जेव्हा २० प्रतिशत होतात, तेव्हा ते नुसत्या मोठ्या दंगली करून थांबत नाहीत, तर जिहाद पुकारण्यासाठी स्वतंत्र संघटना उभारण्याचा आपल्याला जन्मजात हक्क आहे, अशी त्यांची धारणा होते. मग ते आपल्या अंगातील मस्ती जिरवण्यासाठी अधूनमधून माणसे मारण्याचा खेळ खेळतात. जे मुसलमान नाहीत, अशा समाजातील प्रमुख व्यक्तींच्या हत्या कराव्या, असे विचार त्यांच्या मनात येऊ लागतात. मग चर्च, सिनेगॉग, मंदिरे जाळली जातात. हे अतिशय प्रभावीपणे इथिओपियात चालले आहे; कारण तेथे मुसलमान लोकसंख्येच्या ३२.८ प्रतिशत आहेत.
मुसलमान जेव्हा लोकसंख्येच्या ४० प्रतिशत होतात, तेव्हा त्या देशात सामूहिक हत्याकांड अनुभवायला मिळते. दहशतवादी अत्याचार सुरू होतात, जणू युद्ध चालले आहे, अशी अनुभूती इस्लामचे बंदे बाकीच्या समाजघटकांना देत असतात. पुढील देशांत असे भीतीदायक प्रसंग वारंवार तेथील लोकांच्या जीवनात येत असतात. `बोस्निया (४० ). छाड (५३.१ ), लेबेनॉन (५९.७ )’.
६० प्रतिशत मुसलमान काफिरांचा वंशविच्छेद करू लागतात !
लोकसंख्येत मुसलमानांचे प्रमाण जेव्हा ६० प्रतिशत होते, तेव्हा जे मुसलमान नाहीत, अशा सर्वांचा छळ करण्याची अनुमती साक्षात प्रेषित महंमद पैगंबरांनी आपणाला दिली आहे, अशा समजुतीत मुसलमान नवनवे बीभत्स खेळ शोधून काढतात. अशा खेळांत काही सज्जन मुसलमानांचाही छळ केला जातो. त्यानंतरचा खेळ म्हणजे जे आपल्या वंशाचे वा विचारांचे नाहीत, त्यांचा वंशविच्छेद करावा, त्यांना त्यांच्या मूळ भूमीवरून हुसकावून लावून परागंदा करावे, यासाठी मुसलमानांना शस्त्र हाती घ्यावे असे वाटते. या प्रत्येक संघर्षात मुसलमानांचे हत्यार `शरियतचे निर्बंध’ हे असते. सवलत म्हणून काही वेळा जिझिया कराची वसुली केली जाते आणि त्यांना दुय्यम नागरिक म्हणून संशयित आरोपींसारखे खाली मान घालून जीवन जगण्याची संधी मिळते. असे प्रकार पुढील राष्ट्रांत पहावयास मिळतात. `अल्बानिया (७० ), मलेशिया (६०.४ ), कतार (७७.५ ), सुदान (७० )’.

नेदरलँडमधील देवनागरी भाषेतील चलनाची म्हणजेच राममुद्रेची वरची बाजू

नेदरलँडमधील देवनागरी भाषेतील चलनाची म्हणजेच राममुद्रेची खालील बाजू
जेथे ८० प्रतिशत मुसलमान असतात, तेथे लोकांचा दैनंदिन छळ करणे हा सरकारी कार्यक्रम होतो !
ज्या देशात मुसलमान ८० प्रतिशत असतात तेथे जे मुसलमान नाहीत, अशा लोकांचा दैनंदिन छळ करणे हा सरकारी कार्यक्रम असतो. जिहाद हे अधिकृत धोरण असते. अइस्लामी लोकांना हाकलवून लावणे, हा खेळ होतो. सामूहिक हत्याकांड ही करमणूक असते. हे सगळे तुम्हाला बांगलादेशात पहावयास मिळते; कारण तेथे मुसलमान ८३ आहेत. पुढील देशांत अशीच अनागोंदी पहावयास मिळते; कारण तेथे मुसलमानांचे लोकसंख्येतील प्रमाण ८० प्रतिशत आहे. `इजिप्त (९० ), गाझा (९८.७ ), इंडोनेशिया (८६.१० ), इराण (९८ ), इराक (९७ ), जॉर्डन (९२ ), मोरोस्को (९८.७ ), पाकिस्तान (९७ ), पॅलेस्टाइन (९९ ), सिरिया (९० ), ताजिकिस्तान (९० ), तुर्कस्थान (९९.८), संयुक्त अरब अमिरात (९६ )’.
शतप्रतिशत मुसलमान झाल्यावर त्यांची एकाधिकारशाही होते !
ज्या देशात शतप्रतिशत मुसलमान असतात त्यांना दार-ऐस-सलाम म्हणतात. म्हणजे `इस्लामचे शांतीकुंज’. `प्रत्येकजण मुसलमान, मदरसा म्हणजे शाळा आणि सत्ता केवळ कुराणाची’. असे चार देश आहेत. अफगाणिस्तान, सौदी अरेबिया, सोमालिया आणि येमेन या देशांत सगळे मुसलमान आहेत आणि औषधालाही अल्पसंख्यांक ठेवलेला नाही; परंतु तेथेही शांतता नसते. `बापाला ठार मारून त्यांची गादी बळकावणे आणि मुलाच्या पत्नीवर डोळा ठेवणे’, या मुसलमानांच्या परंपरा आहेत. बापाच्या शब्दासरशी मुलाने सिंहासनावरचा अधिकार सहज त्यजून वनवासाला जाण्याची परंपरा मुसलमानात नाही; परंतु अशी पितृनिष्ठ आणि कर्तव्यकठोर माणसे या पृथ्वीतलावर जन्माला येऊन गेली, याचे मुसलमानांना सतत स्मरण रहावे; म्हणून बाबरी मशीद पाडण्यात आली आणि तेथे भव्यदिव्य राम मंदिर उभे रहाणार आहे. मुसलमानांमध्ये उत्तम सात्त्विक गुणांचा प्रादुर्भाव व्हावा; म्हणून भारतात प्रत्येक मुस्लीम वस्तीत एकतरी रामाचे देऊळ असले पाहिजे.
भारतात मात्र वीस प्रतिशत मुसलमान शतप्रतिशतप्रमाणे उन्मत्तपणे वागतात ! भारतात मुसलमान तेरा ते वीस प्रतिशत असले, तरी ते शतप्रतिशत आहेत, असा उन्मत्तपणाने वागत आहेत; कारण भारतातील राज्यकर्ते, राजकीय आणि वैचारिक सृष्टी मुसलमानांच्या बाजूने आहे. आपल्याच हाताने आपल्या मातृभूमीचे दोन तुकडे करून एक तुकडा आपल्याला नष्ट करण्याचा वसा उचललेल्या मुसलमानांना देणारा मोहनदास गांधींसारखा नेता केवळ भारतात जन्माला येऊ शकतो. अशा मातृभूमीभंजक विश्वासघातक्याला महात्मा म्हणून पूजण्याचा मूर्खपणाही भारतातच होऊ शकतो. मुसलमानांना बदलायचे असेल, तर त्यांना रामाच्या जवळ न्यावे लागेल; म्हणून चलनी नोटांवर प्रभू रामचंद्रांचे चित्र छापा, अशी मागणी हिंदूंनी केली पाहिजे.
|
|
|